~ Edith ~

Ajo është e fshehur diku

1

“Si është e mundur që ky vend është kaq i bukur?” i thashë Sh-së, pasi për një kohë i kisha sjellë në mendje me hollësi pamjet nga plazhi i bukur, si dhe gjithçka tjetër përreth tij.

Nuk kisha nevojë të thosha diçka më shumë, sepse Sh-ja e kuptoi edhe pjesën tjetër të mendimit tim. E kuptoi idealizimin që i bëja Shqipërisë dhe çdo gjëje që lidhej me të. Si shumë shqiptarë të tjerë që jetonin jashtë kufijve të Shqipërisë dhe përballeshin me shtypjen dhe mohimin e identitetit të tyre, edhe unë isha rritur me idenë se, nëse ekzistonte Parajsa në tokë, atëherë kjo ishte Shqipëria. Dhe tani, për herë të parë në jetën time, para vetes kisha një pjesë të kësaj parajse.

“Nuk do të jetë kaq i bukur herën tjetër kur të vish këtu. Ky vend do të mbushet me ndërtime të egra dhe pa kurrfarë shijeje, pishat do të priten pa mëshirë dhe e tërë kjo bukuri do të kthehet në një shëmti moderne”, m’u përgjigj Sh-ja.

As nuk provova ta pyesja se si e dinte këtë. Tashmë e kisha të qartë se ai nuk ishte vetëm mjeshtër hipnoze.

Nuk ka të ardhme.
Nuk ka të shkuar.
Gjithçka ndodh përnjëherë.
E tëra ndodh tani.

Sh-ja i recitoi këto vargje nga një poemë e vjetër mistike, që as nuk mbahej mend se kush e kishte shkruar. Kjo ishte përgjigjja e tij për pyetjen që nuk ia bëra.

“Të solla këtu, sepse në këtë vend do të ndodhë diçka e rëndësishme në jetën tënde”, vazhdoi ai.

“Çfarë do të ndodhë këtu?” e pyeta menjëherë.

“E ardhmja nuk mund të tregohet. Do të ndodhë ajo që duhet të ndodhë dhe në kohën kur duhet të ndodhë”, ma ktheu Sh-ja me një ton zëri që e bëri të qartë se ishte e kotë të ngulmoja në pyetjen time.

‘Atëherë, çfarë do të bëjmë këtu? Do të shijojmë detin?” ironizova unë.

Nëse Sh-ja nuk ishte i gatshëm të më jepte përgjigje, atëherë pse më kishte çuar aty? Pse po ma ngacmonte kureshtjen, kur e dinte se durimi nuk ishte ana më e fortë e karakterit tim?

Sh-ja buzëqeshi. Edhe kësaj here i kishte lexuar mendimet e mia dhe po qeshte me ironinë që bëra.

“Ide shumë e mirë. Po e fillojmë me një shëtitje buzë detit. Mund të më pyesësh për çfarëdo që të duash», ma ktheu ai.

Sapo desha të them diçka, Sh-ja më ndërpreu.

“Përveçse për të ardhmen“, shtoi ndërkaq po duke buzëqeshur dhe nisi të ecte buzë detit.

Nuk e priti përgjigjen time. Nuk kishte nevojë ta priste, sepse ai tashmë e dinte se unë menjëherë kisha filluar të bëja listën e pyetjeve.

2

Edhe pse kisha bërë një listë të gjatë më pyetje, në të vërtetë më interesonte vetëm një gjë… Kush është ajo? Çfarë është ajo? A është ajo engjëlli im mbrojtës? Në rrethana të tjera, me siguri që nuk do ta hapja këtë temë, sepse fiksimi pas vegimeve shumë lehtë mund të keqkuptohet për diçka tjetër, pasi që njerëzit nuk ngurrojnë të të quajnë të rrjedhur. Por ne po bisedonim e ndërkohë ishim duke ecur në një plazh dhe buzë një deti që shtrihej brenda një projeksioni mental. Brenda këtij realiteti, biseda për vegime dhe engjëj mbrojtës s’kishte asgjë të pazakontë.

Por, në vend që të më fliste për engjëjt mbrojtës, Sh-ja më shpjegoi gjithçka rreth shpirtrave binjakë. Ishte një shpjegim në detaje, por e tëra mund të përmblidhet në një fjali të vetme: çdo gjë është e krijuar në çift, edhe shpirtrat po ashtu. Janë si dy anë të së njëjtës monedhë. Sipas Sh-së, bukuroshja me sy blu, që magjishëm i kthehen në të blertë, ishte shpirti im binjak, ndërsa vegimet e mia ishin sinjale që shpirti im tërë kohën ia dërgonte mendjes. Si një kujtesë e vazhdueshme që të mos hiqja dorë dhe një ditë të nisja kërkimin për të.

“Ti je kërkues në shtegun që rrallë kalohet, andaj e ndien botën e fshehur. Dhe duke e ndier këtë botë të fshehur, shpirti yt ndien edhe praninë e shpirtit tjetër me të cilin është binjak. Gjetja dhe lidhja me shpirtin binjak është faza e fundit për njohjen e vetvetes. Por nuk do të mund ta gjesh atë pa kaluar nëpër tri sprova të mëdha”, më tha Sh-ja.

“Cilat janë ato sprova?” e pyeta unë.

“Janë shumë të thjeshta”, ma ktheu ai dhe përsëri buzëqeshi. Posa e pashë buzëqeshjen e tij, e kuptova se këto sprova mund të ishin gjithçka, veçse jo të thjeshta.

“Duhet të përjetosh rënien nga Parajsa. Dituria dhe të gjitha dhuntitë e tjera i janë dhënë njeriut me qëllimin që ai të mësojë vlerën e tyre të vërtetë. Adami dhe Eva janë të parët që fillimisht kanë dështuar ta mësojnë vlerën e vërtetë të diturisë, andaj dhe kanë rënë nga Parajsa. Si rrjedhojë, njerëzit nuk mund ta mësojnë vlerën e një gjëje pa e humbur njëherë atë”, tha Sh-ja, ndërsa tërë kohën më këqyrte me një shikim të thellë. Ishte kjo mënyra e tij të ma bënte me dije se po fliste për diçka tepër serioze.

“Kjo vërtet është e lehtë!” nuk durova dot pa e ironizuar përsëri.

Kësaj herë Sh-ja nuk buzëqeshi, por vazhdoi me sprovën e dytë dhe të tretë.

“Duhet ta kuptosh vlerën e vërtetë të jetës dhe ta njohësh botën për atë se çfarë është në të vërtetë. Dhe vetëm pasi t’i kalosh këto sprova, do të të hapet rruga që të takosh shpirtin tënd binjak, në mënyrë që më pas ta kalosh edhe sprovën e fundit: të përjetosh dhembjen e dashurisë.»

“Çfarë?” reagova i befasuar. “Shpirti im binjak është njeriu i vetëm ideal për mua. Kur të bashkohem me të, dua të përjetoj harmoninë, të shijoj lumturinë e dashurisë dhe jo dhembjen.”

“Do të ishte vërtet bukur sikur të ishte kështu, sepse atëherë shumëçka në jetë do të ishte e lehtë. Edhe vetë koncepti për jetën do të ishte më i lehtë, sepse, duke e synuar harmoninë, të gjithë do të ngarendnin të gjenin shpirtin binjak. Por e vërteta është ndryshe. Nuk do të mund t’ia mësosh vlerën lumturisë së dashurisë, as të arrish harmoninë që po kërkon, pa përjetuar më parë dhembjen e dashurisë.”
“Kjo nuk ka kuptim.”

“E di, në mendjen e shumëkujt, shpirtrat binjakë e simbolizojnë çiftëzimin e përkryer, që vetvetiu zgjidh problemet që çiftet e zakonshëm i përjetojnë çdo ditë. Por një kërkues duhet të dijë se qëllimi i lidhjes me shpirtin binjak është përballja me jetën dhe jo ikja nga sfidat e saj. Ti do që një ditë ta ndiesh dashurinë në tërë shkëlqimin e vet?” më pyeti ai në fund të fjalës së tij.

“Po. Ëndrra e jetës sime ishte që një ditë të dashuroj. Të dashuroj si i marrë, pa kurrfarë shtrëngese dhe tërësisht i lirë. Por kjo nuk është një ndjesi që krijohet vetëm pse ne duam që ta ndiejmë një gjë të tillë”, i thashë, por edhe kjo përgjigje ishte pikërisht ajo që Sh-ja tashmë e priste.

“Dashurinë nuk mund ta veçosh nga jeta. Të gjitha ato që i ka jeta, po ashtu i ka edhe dashuria. Gëzim, hidhërim, buzëqeshje dhe lot. Të gjitha së bashku, herë me radhë e herë të gjitha përnjëherë”, më tha ai dhe në fytyrë iu shfaq një buzëqeshje e butë.
Heshta përballë këtyre fjalëve. Çfarë të thosha?

“Kjo është arsyeja pse gjetja e shpirtit binjak është sfidë dhe pse shumica e njerëzve nuk e gjejnë kurrë atë, madje as që e kanë idenë se diku ekziston shpirti i tyre binjak. Ata ndiejnë zbrazëti në shpirt, një etje të papërkufizuar, por e shpërfillin duke e bindur veten se këto ndjesi janë vetëm mërzi të çastit”, vazhdoi Sh-ja dhe e vuri re se kishte tërë vëmendjen time.

‘Atëherë, pse ta kërkoj shpirtin tim binjak, nëse kjo vetëm hap një kapitull të ri dhembjeje dhe të luftës me jetën?” e pyeta, i hutuar nga ajo që po dëgjoja.

“Lidhja me shpirtin binjak krijon tërësinë. Dhe vetëm kur një qenie të ndihet e plotë, atëherë mund të japë maksimumin nga vetja. Nëse vërtet dëshiron ta njohësh veten, të gjesh përgjigjet që kërkon, atëherë duhet të njohësh edhe gjysmën tjetër të qenies tënde.” Heshti një çast e pastaj vazhdoi: “Ti e ke nisur këtë rrugë me dëshirën e fshehur që të bëhesh magjistar.”

Përsëri heshta. Sh-ja më njihte më mirë se sa unë e njihja veten.

“Besoj se tani e ke kuptuar: e vetmja magji që njeriu mund të vërë në përdorim është mendja e tij. Mendja mban fshehur çelësat e diturisë, ndërsa dituria hap portat e fuqisë së pastër të natyrës. Dhe ai që i hap këto porta, në sytë e gjithë botës do të shihet si magjistar», e përfundoi Sh-ja shpjegimin e tij.

“Pse po ma thua këtë?”

Më dukej se, jo pa qëllim, Sh-ja po më udhëhiqte drejt një pike.

“Fuqia shprehet në dy mënyra: si frymë ndërtuese, atëherë kur është shprehje e dashurisë së pakusht, por edhe si frymë shkatërruese, atëherë kur është shprehje e mllefit. Në të vërtetë, dashuria dhe urrejtja janë dy pole të së njëjtës gjë dhe ti nuk do të mund t’i zbulosh çelësat e diturisë pa e ndier tërë madhështinë dhe dhembjen e dashurisë. Dashuria duhet të frymojë brenda teje në të dyja polet e saj: si bekim i qetësisë së shpirtit, por edhe si uragan i trazimeve që shemb gjithçka.”

“Nuk e di”, thashë duke i varur supet, sepse nuk po më pëlqente shpjegimi i Sh-së.

“Me kohë do ta mësosh. Sikur të ishte e lehtë, atëherë do ta bënin të gjithë. Kam besim se ti do ta gjesh rrugën.”

“Ti e di se cila është ajo?» e pyeta.

Heshtja e tij ishte pohim.

“Më thuaj, cila është?»

“Të thashë se e ardhmja nuk mund të tregohet.” Këtë herë Sh-ja ishte i prerë në përgjigjen e tij.

‘Atëherë më trego së paku diçka për të… që të kem njëfarë orientimi”, thashë me gjysmë zëri, sepse nuk prisja përgjigje prej tij.
‘Ajo përmbledh harmoninë e të kundërtave. Ajo ecën drejt lumturisë duke qenë tërë kohën në luftë me dhembjen që nuk mund të shprehet. Kështu do ta njohësh”, më tha Sh-ja.

Kjo nuk kishte kurrfarë kuptimi, por ai nuk lejoi ta vazhdoja më tej diskutimin.

“Të gjitha do të bëhen të qarta në kohën e duhur. As më herët dhe as më vonë. Tani është koha të kthehemi”, tha dhe në fytyrë përsëri iu shfaq buzëqeshja. Deri atë çast nuk e kisha vënë re, por buzëqeshja e Sh-së shprehte diçka. Ishte si ato buzëqeshjet që piktorët i shprehin në fytyrat e të urtëve. Ai ishte i kënaqur me faktin që m’i kishte shpjeguar këto gjëra. Aty s’di pse më erdhi në mendje ideja se nuk do ta shihja më Sh-në. Dhe kjo ide më mërziti.

“Zgjohu!”

Zëri i Sh-së kumboi fuqishëm në mendjen time.

Dhe më pas gjithçka u përmbys.

3

Hapa sytë. Isha përsëri në dhomën time, por kthimi nuk ishte aq i vrullshëm siç e mendoja se do të ishte, sepse kësaj here kalimi nëpër vorbull ishte më i lehtë. Edhe pse kthimi ishte shumë i shpejtë, Sh-ja më ndali në një vend ku m’u shfaqën imazhe të Edith-it.

Në një realitet ku koha nuk lëviz, në një realitet ku e ardhmja shkrihet me të kaluarën, një imazh i vetëm shpreh një botë të tërë. E pashë se si ecte nëpër jetë dhe ndjeva çdo gjë që ajo ndiente. Një ndjesi që i tejkaloi të gjitha ato që kisha ndier në vegimet e mia.

Edith-i ishte e vogël, nxënëse në shkollë dhe sapo kishte shkelur në pubertet. Ishte flokëverdhë, por nuk ishte ngjyra e flokëve ajo që më tërhoqi vëmendjen.

Flokët e saj ishin të rëndë, të derdhur, të dhembshëm, si fije të shkoqitura, secila e derdhur në ar, shenjë se ajo ishte e veçantë. Që e vogël kishte nisur të bënte tualet. Donte të tregohej më e madhe, andaj lyhej me kremrat e mamasë dhe përpiqej të fshihte shenjat e fëmijërisë që shkëlqenin në mollëzat e faqeve. U vinte buzëve një të kuq të ndezur dhe më pas të gjitha i fshinte, sepse kishte diçka që nuk shkonte dhe ajo e ndiente këtë.

Nuk dinte si të ndihej dhe si të përshtatej në botën që po e ftonte në gjirin e vet. Qenia e saj ndihej femër, por mendja e saj ndonjëherë dëshironte që të ishte djalë. Kishte dëshirë të luante me shoqe, të ishte pjesë e botës së vogël të intrigave të tyre të kota, por në të njëjtën kohë sikur pështirosej nga shkurtpamësia që shprehnin ato. Ato visheshin për hiç gjë dhe tërë kohën rrinin para pasqyrës duke e luajtur lojën «unë jam bukuroshe». Ia mbushnin mendjen vetes se ishin të veçanta, thuajse jetonin në një film apo rrëfim, ku mjafton të jesh e llastuar dhe e bukur. Edhe pse ishte e re, ajo tashmë e kishte kuptuar se nuk ishin veshjet dhe as trukimet ato që e bëjnë një femër të jetë më shumë apo më pak e bukur. Ajo e dinte se e fshehta qëndronte diku tjetër, diku ku shoqet e saj nuk kishin guxim të shkelnin.
Edhe pse ishte e bukur, Edith-i nuk mund ta mendonte veten vetëm si një Barbie. Shpirti i saj kishte etje për diçka më shumë, andaj nuk ngurronte që këtë ta shprehte duke e shtrirë sa më shumë hijen e fuqishme të mendimeve të saj. Dhe pastaj nevrikosej me faktin se shoqet nuk e kuptonin botën e saj, e refuzonin, e luftonin, përpiqeshin t’ia thyenin krenarinë dhe t’ia bënin me dije se diçka nuk ishte në rregull me të. Lëndohej, i vinte të qante e të shkelmonte, donte të hakmerrej dhe më pas përmbytej në zhgënjimin që ndiente. Edith-i vërtet ndihej sikur të ishte jashtëtokësore, por kjo nuk e thyente. Përkundrazi, e bënte të vetëdijshme se ajo ishte ndryshe, se ishte diçka më shumë. Dhe në këtë ndjesi ajo gjente forcë të ngrihej përsëri më këmbë.

Sh-ja qëllimisht e kishte zgjedhur këtë imazh të Edith-it. Ai e kishte ditur se unë do ta ndieja pështjellimin brenda shpirtit të saj dhe se këtë pështjellim do ta përjetoja si vazhdimësi e pështjellimit që ndieja edhe unë. Edith-i ishte e vërtetë po aq sa unë isha i vërtetë. Dhe Sh-ja e dinte se kjo ndjesi do të vulosej përgjithmonë në shpirtin tim.