~ Edith ~

Kthetrat e iluzionit

1

Gjithkush prej nesh e ndien të vërtetën. Janë disa gjëra të vogla që nuk dimë t’i shpjegojmë, por që na tërheqin vëmendjen se kjo bota jonë është vetëm një nga shumë dimensionet paralele që shtrihen përbri njëra-tjetrës.

Këtë e ndiejmë atëherë kur përjetojmë një de javu dhe kuptojmë se e tëra tashmë ka ndodhur në të njëjtën mënyrë, në dukje në të njëjtin vend, por ky vendi i njëjtë megjithatë gjendet diku tjetër. E ndiejmë atëherë kur e dimë me siguri se dikush do të na thërrasë në telefon apo do të shfaqet pas kthinës tjetër në rrugë. Atëherë kur jemi vetëm në shtëpi dhe, në errësirën e natës, dëgjojmë shushurimat e qetësisë dhe e ndiejmë se aty, në atë vend, po ndodh edhe diçka tjetër. Ndiejmë energjinë që na lidh të gjithëve – nga e shkuara drejt së ardhmes dhe nga këtu e në të gjitha botët që shtrihen përbri nesh.

Kujto një rast kur për pak sa nuk je aksidentuar dhe ke arritur të shpëtosh për një fije floku. Në raste të tilla, në çastin vendimtar, në mendje të shfaqet një skenë ku je aksidentuar dhe nuk ke shpëtuar. Këto pamje të këtij realiteti të mundshëm të tronditin aq shumë sa të duket sikur kanë ndodhur me të vërtetë. A e di pse? Sepse ato vërtet kanë ndodhur, por jo këtu; kanë ndodhur në një dimension tjetër, përbri këtij tonit.
Atëherë, çfarë është kjo botë në të vërtetë? Mbase nuk gjenden fjalët e duhura për ta shprehur këtë. Të parët tanë, nga këtu e deri në Tibet, këtë botë e kanë quajtur “të rrejshme”, “iluzion”, “maya”, diçka që në epokën digjitale është përshtatur si Matrix. Por ka edhe diçka më shumë, diçka që nuk mund të thuhet, nuk mund të shkruhet dhe nuk mund të paraqitet në film. Është diçka që vetëm mund të ndihet dhe atë e ndien vetëm atëherë kur njeriu e gjen vendin e vet në qarkun e pakëputur të jetës.

Ati i të gjithë njerëzimit e kishte kuptuar këtë, andaj dhe kishte dëshiruar që kjo botë të ishte fushë e lojës. Një projeksion i pafund i shumë mundësive, të gjitha të vërteta, të gjitha të lidhura njëra me tjetrën, një zinxhir i pakëputur i shkakut dhe pasojës. Dhe vetëm atëherë kur njeriu arrin të zgjohet dhe të shohë përtej pëlhurave që i ndajnë këto realitete, atëherë, pra, do të çlirohet nga kthetrat e këtij iluzioni dhe do ta gjejë sërish rrugën për në Parajsë.

2

Sh-ja e kishte ditur se më ishte dashur të mëkatoja në mënyrë që të ndieja shtytjen për të ecur shtegut të shpëtimit. Më është dashur të dëshpërohem, në mënyrë që të rizbuloja ëndrrën time. Kam dëshiruar vdekjen, në mënyrë që të kuptoja se e tërë bota, që nga fillimi, kishte qenë me mua. Të mësoja se jeta nuk na braktis, madje as atëherë kur ne nuk e dëshirojmë më atë. Mbi të gjitha, më është dashur t’ia rikujtoj vetes se urtësia nuk mund të mësohet dhe se fuqia për të sfiduar fatin u jepet vetëm atyre që ndiejnë përgjegjësinë për të ruajtur harmoninë e qarkut të pakëputur të jetës.

Rënia nga parajsa, vlera e vërtetë e jetës dhe njohja e natyrës së vërtetë të botës nuk ishin sprova që do të ma hapnin rrugën drejt shpirtit tim binjak, por ishin tri hapa të mëdha që më janë dashur t’i bëj në rrugën time për të njohur veten. Si do të mund ta gjeja shpirtin tim binjak, pa e njohur më parë veten? Nëse Edith-i ishte gjysma tjetër imja, nëse ne të dy ishim dy të kundërta të po së njëjtës gjë, por që megjithatë plotësojnë njëra-tjetrën, si do të mund ta njihja atë nëse nuk e njihja të vërtetën brenda qenies sime?

Tani që e njihja natyrën e vërtetë të botës, të gjitha ato që i kisha ndier në adoleshencë, të gjitha që i kisha lexuar, të gjitha mësimet e Sh-së, të gjitha ngritjet dhe rëniet gjatë viteve, të gjitha këto, pra, formësuan kuptimin e vërtetë, atë që fatkeqësisht tërë kohën ia mohojmë vetes. Njeriu është shumë më tepër se sa duket! Pra, Sh-ja edhe për këtë kishte pasur të drejtë. Është e vërtetë se e vetmja magji që njeriu mund të vërë në përdorim është mendja e tij. Mendja i mban fshehur çelësat e diturisë, ndërsa dituria hap portat e fuqisë së pastër të natyrës. Në çastin kur kishin ngrënë nga pema e diturisë, babai dhe nëna e gjithë njerëzimit kishin sfiduar fatin, kishin hapur rrugën drejt syrgjynosjes në një botë të egër, por në të njëjtën kohë të gjithë pasardhësve të vet u kishin hapur rrugën drejt më të vlefshmes: fuqisë së mendjes, së vetmes që e ngriti njeriun mbi të gjitha qeniet e tjera.

Tani e shihja rrugën që do të më çonte drejt e tek Edith-i, por në fillim të kësaj rruge shihja edhe diçka tjetër. Diçka që po ma trandte shpirtin dhe që, si një uragan i egër, po më përhapte drithërima nëpër të gjithë shpirtin. Do të takohesha me Hanën dhe e ndieja se kjo do të ishte shumë e rëndë.

3

Në të njëjtin vend në park, aty ku kisha puthur Hanën për herë të parë, aty ku kisha dëshiruar vdekjen, aty ku kisha marrë vendimin që të nisesha në rrugëtim rreth botës, po i vështroja sërish yjet dhe po ndieja qendrën e universit. E ndieja furtunën që do të vinte dhe trembesha.

Kur ra zilja e telefonit dhe pashë se ishte Hana, në fillim nuk desha ta hapja. Nuk kisha besim te vetja dhe ndihesha sikur të isha kthyer në adoleshencë. Asgjë nuk mund ta përballojë klithjen e pastër të shpirtit dhe këtë nuk arrija ta bëja as unë. Përderisa dituria dhe urtësia na bën të dallohemi nga qeniet e tjera, janë këto klithje të shpirtit që na bëjnë njerëzorë.

“Urdhëro”, i thashë me një zë të mekur, sikur të isha i lodhur dhe i përgjumur.

“Je në gjumë?” më pyeti ajo me një qartësi zëri sikur për herë të fundit të kishim folur para dhjetë minutash.

Por, edhe pse zëri i saj tingëllonte shumë i kthjellët, e ndieja se edhe ajo e kishte shumë të vështirë. Në drithërimat e zërit të saj, në kapërcimet e lehta të frymëmarrjes, kuptoja që ajo e kishte shumë të vështirë të përmbahej dhe të dukej e sigurt. Edhe ajo, ashtu si unë, po dridhej përbrenda.

“Jo”, ia ktheva unë shkurt. Nuk e di pse, por këtë ia thashë shumë ftohtë dhe e ndjeva se Hana u ndje në siklet.

“Po të pengoj gjë?” më tha dhe, kur e tha këtë, diçka ndryshoi në zërin e saj. Ajo tani e kishte edhe më të vështirë.

“Jo. Vetëm se jam pak i hutuar…”, thashë pa u menduar.

“Pse? Ka ndodhur gjë?”, ma ktheu ajo.

Një buzëqeshje e lehtë m’u shfaq në fytyrë dhe ngrohtësia më përshkoi të gjithë qenien. Hana ishte po ajo. Ajo ishte Hana ime! Pavarësisht inatit, pavarësisht situatës, përherë e gatshme të linte gjithçka dhe e tëra të më përkushtohej mua.
“Jo. Asgjë. Vetëm se u habita që më more në telefon”, thashë.

Sapo thashë këtë, ndjeva një ndryshim në frymëmarrjen e saj. Ajo nuk dinte si ta marrte këtë reagim timin. Fjalia ime mund të kuptohej edhe si ngazëllim, i nxitur nga një befasi e bukur, por edhe si huti, e nxitur nga një diçka e padëshirueshme. Unë nuk doja që Hana ta mendonte të dytën, por në të njëjtën kohë nuk doja që të jepja shpjegime.

‘A mund të takohemi nesër për kafe, sepse kam nevojë të bisedoj diçka me ty?” më tha ajo pas pak, ngaqë e pa se nuk doja ta zgjasja më tej bisedën. Në zërin e saj vihej re dyshimi se mos ndoshta po e refuzoja kërkesën e saj.

4

U takuam të nesërmen. Në fillim nuk dinim si të silleshim me njëri-tjetrin, andaj pjesën më të madhe të takimit e kaluam me fjalë të kota e duke u marrë me thashethemet e ditës. Vetëm pasi u qetësuam të dy, ajo më tregoi arsyen e vërtetë të takimit. Diçka që nuk e kisha pritur kurrë. Diçka që do të më sfidonte në themel.

Hana kishte vendosur të lidhej me një djalë, njëri prej mëtuesve të saj që nga koha e adoleshencës. Por ajo nuk kishte ardhur të më tregonte se kishte vendosur të vazhdonte më tej, por kishte ardhur të merrte bekimin tim. Dhe ajo që më preku më shumë e që unë e ndieja tërë kohën ishte shpresa e saj se unë do ta ndaloja, se do t’i thosha të më priste mua. Në të vërtetë, ky takim ishte përpjekja e saj e fundit që ne të ishim bashkë.

“Thonë se koha shëron çdo gjë dhe se me kohën harron”, tha ajo me gjysmë zëri dhe më shtrëngoi dorën. “Po pse atëherë mua më duket sikur të jemi ndarë dje?”

Shumëçka kishte ndodhur që kur ishim ndarë; ne nuk ishim më po ata të dikurshmit dhe ajo këtë e dinte shumë mirë, por dashuria e saj ishte më e fortë se çdo gjë tjetër. Kishte vendosur të krijonte diçka në jetën e saj, ashtu siç bëjnë shumë të tjerë, por kurrë nuk do të mund të dashuronte dikë tjetër. Ky ishte mesazhi që donte të më jepte.

Çfarë t’i thosha? Si të reagoja? Dhe e vetmja gjë që m’u duk e drejtë të bëja ishte të luaja rolin e një miku të mirë dhe ta mbështesja në synimin e saj. E kisha shumë të vështirë ta luaja këtë rol, por sado që ishte e vështirë, në të njëjtën kohë kjo ishte e vetmja gjë që mund të bëja.

E dëgjova me vëmendje kur më foli për çka mendonin të bënin në të ardhmen me atë djalin. Edhe kur më tregoi për frikën e vet se mos ndoshta diçka, dikush apo ndonjë gjë që do të vinte kushedi se prej ku, do të ngrihej dhe do t’ia shembte të gjitha planet e së ardhmes. E dëgjova dhe vetëm e dëgjova, se tërë kohën heshta. Kjo ishte e vetmja gjë që dija të bëja. Kisha frikë se, po të flisja, do të thosha diçka që do ta shembte çdo përpjekje të sajën. Diçka që ajo përsëri do ta lidhte me mua.

Pasi tha gjithçka që donte të më thoshte, thirra taksinë që do të vinte ta merrte. Kjo ishte gjëja e fundit që do të bëja për të. U ndamë në heshtje, por para se të futej në taksi, Hana më përqafoi për herë të fundit. Nëpër xhamin e makinës dallova lotët që mbushën sytë e saj. Më dërgoi një puthje me dorë dhe pastaj iku. Dhe bashkë me të iku edhe një pjesë e zemrës sime.

5

Pse nuk e ndala Hanën? Pse nuk i thashë se nuk duhej të shkonte me atë tjetrin dhe se duhej të ishte me mua? Pse nuk luftova për të, ndërkohë që e dija se edhe ajo vetë donte që unë ta bëja këtë?

Nuk pata guxim. Nuk i besoja më vetes. Nuk mund të rrezikoja që ta lëndoja përsëri.

E di se kjo mund të tingëllojë e pakuptimtë, por Hana meritonte dikë që do t’ia kushtonte tërë vëmendjen. Dikë që do t’i përkushtohej me gjithçka dhe që nuk do të pengohej nga askush dhe nga asgjë.

E ndieja fuqinë e ndjenjave të saj, e kuptoja gatishmërinë e saj që të më pranonte me të gjitha të metat e mia, por në zemrën e Hanës ende kullonte një plagë e madhe. Plaga që ia kisha hapur unë. Dhe, edhe sikur të ndodhte që kjo plagë të mbyllej, e dija se Hana përherë do të trembej nga mundësia që unë ta lëndoja përsëri. Dhe ajo kishte të drejtë për këtë.

E doja Hanën dhe e kisha dashur që nga fillimi, një pjesë e imja do ta dojë përgjithnjë, por kjo dashuri ishte një furtunë e shpirtit, që të nxit të bësh gjithfarë gjërash dhe nuk ishte ajo puhiza e lehtë që i qetëson rënkimet e shpirtit. Ajo gjëja e vogël, në pamje të parë krejtësisht e parëndësishme, por që i jep kuptim çdo gjëje brenda qenies sime.

Tani, pas gjithë asaj që kisha kaluar, e dija se dashuria e vërtetë është një flakë që digjet vetvetiu dhe që shtohet e shtohet nga diku përtej kësaj bote. Është diçka që nuk merr jetë nga pasioni apo çfarëdolloj ngacmimi që mund të ndiejmë dhe është diçka tërësisht e pandikuar nga ngritjet dhe rëniet që gjithsecili i ndien në jetë. Një ndjesi që shprehet me etjen e përhershme për kuptimin që mungon.

Mund të takojmë njerëz për të cilët mund të ndiejmë pasion të çmendur, të ndiejmë nevojë për ta dhe madje edhe të vuajmë për ta duke e lënduar kështu veten vazhdimisht, por e vërteta është se të gjitha këto janë vetëm shpërthime të Unit tonë.

Kur ndiejmë pasion, duam që me çdo kusht ta bëjmë për vete personin që na e nxit këtë pasion, në mënyrë që të shfryjmë epshet. E bindim veten se po dashurojmë, por, nëse kjo është e vërtetë, pse atëherë tjetrin e trajtojmë vetëm si një objekt?

Kur dikush na kushton kujdes, atëherë na bën të ndihemi mirë, por edhe na bënë të varur nga ky kujdes. Mendojmë se dashurojmë, por në të vërtetë jemi të dashuruar pas kujdesit dhe jo pas njeriut.

Është e vërtetë se vuajmë atëherë kur dikush na lëndon dhe, si pasojë e kësaj vuajtjeje, e bindim veten se kjo është dëshmi e dashurisë. E vërteta është se është lënduar vetëm Uni ynë.

Mendoje mirë A është kjo dashuria e vërtetë? A është kjo shprehje e dashurisë ndaj tjetrit apo shprehje e një dashurie ndaj projeksioneve tona mbi tjetrin dhe lidhjen që duhet të kemi?

Më herët thashë se dashuria nuk mund të njihet, se dashuria e vërtetë është diçka pa kushte dhe vetëm si e tillë mund të jetë “kuptimi që mungon”. Dhe vetëm prania e kuptimit që mungon e krijon ndjenjën e tërësisë. Hana ishte shumëçka në jetën time. Mbase ajo ishte gjëja e vetme e bukur që kisha në jetë, por Hana nuk ishte kuptimi që mungon.

Dhe, pas të gjithave që kishim kaluar, ajo e meritonte të vërtetën nga unë. Hana kishte nevojë për lirinë e vet. Ajo duhej ta mbyllte kapitullin tim, në mënyrë që më pas të hapte një tjetër, ndërsa unë nuk kisha kurrfarë të drejte ta pengoja për këtë. Nuk mund të bëhesha egoist për herë të dytë. Nuk mund ta lëndoja edhe njëherë. As atë dhe as veten.

6

Takimi me Hanën nuk ishte e mundur të ndodhte më herët. Ndonjëherë, duke menduar se po përkushtohemi ndaj dikujt që është i vlefshëm për ne, me përkushtimin tonë i lidhim këmbë e duar njerëzit që i duam. Këtë kisha bërë edhe unë. Sa herë që kisha menduar për Hanën, gjithnjë kisha projektuar energji të fuqishme që ishte shkarkuar tek ajo. Edhe pse nuk shiheshim më, nëpërmjet kësaj ure të padukshme vazhdonim të ishim pjesë e jetës së njëri-tjetrit. Dhe vetëm atëherë kur e kisha ndier shpirtin e botës, këtu dhe në çdo dimension të mundshëm, në shpirtin tim kisha çliruar Hanën.

Por, sado që e ndien se je duke bërë gjënë e duhur, megjithatë nuk është e lehtë. Sado që përpiqesh, nuk mund të bëhesh indiferent. Por nuk kishte më kthim prapa. Dhe nuk duhej të kishte. Po aq sa Hana kishte prania e kuptimit që mungon e krijon ndjenjën e tërësisë. Hana ishte shumëçka në jetën time. Mbase ajo ishte gjëja e vetme e bukur që kisha në jetë, por Hana nuk ishte kuptimi që mungon.
Dhe, pas të gjithave që kishim kaluar, ajo e meritonte të vërtetën nga unë. Hana kishte nevojë për lirinë e vet. Ajo duhej ta mbyllte kapitullin tim, në mënyrë që më pas të hapte një tjetër, ndërsa unë nuk kisha kurrfarë të drejte ta pengoja për këtë. Nuk mund të bëhesha egoist për herë të dytë. Nuk mund ta lëndoja edhe njëherë. As atë dhe as veten.
6
Takimi me Hanën nuk ishte e mundur të ndodhte më herët. Ndonjëherë, duke menduar se po përkushtohemi ndaj dikujt që është i vlefshëm për ne, me përkushtimin tonë i lidhim këmbë e duar njerëzit që i duam. Këtë kisha bërë edhe unë. Sa herë që kisha menduar për Hanën, gjithnjë kisha projektuar energji të fuqishme që ishte shkarkuar tek ajo. Edhe pse nuk shiheshim më, nëpërmjet kësaj ure të padukshme vazhdonim të ishim pjesë e jetës së njëri-tjetrit. Dhe vetëm atëherë kur e kisha ndier shpirtin e botës, këtu dhe në çdo dimension të mundshëm, në shpirtin tim kisha çliruar Hanën.

Por, sado që e ndien se je duke bërë gjënë e duhur, megjithatë nuk është e lehtë. Sado që përpiqesh, nuk mund të bëhesh indiferent. Por nuk kishte më kthim prapa. Dhe nuk duhej të kishte. Po aq sa Hana kishte pasur nevojë ta mbyllte kapitullin tim, po aq edhe unë kisha pasur nevojë ta mbyllja kapitullin e saj.

Edhe pse e dija se asnjëherë nuk do të isha në gjendje që tërësisht ta falja veten për mënyrën si e kisha trajtuar Hanën, megjithatë ndihesha i lehtësuar. Çdo dhembje ka nevojë për një përmbyllje. Kjo është e vetmja mënyrë për ta kthyer thjesht në vragë një plagë që kullon, sepse asnjë plagë nuk mund të mbyllet tërësisht, aq sa të mos mbetet as edhe një shenjë e vetme. Çfarëdo që të bëhet dhe çfarëdo që të ndodhë, një pjesë e dhembjes do të vazhdojë të jetojë përgjithmonë brenda nesh.