~ Zonja Z ~

Të aktrosh në skenën e jetës

(shënim i Zonjës Z)

 

 

Kur i filluam bisedat tona, ti nuk më pyete se çfarë mendoj unë për ty!

Të rrallë janë ata njerëz që i përmbahen tundimit për t’u vënë në qendër të çdo situate. Më pyete si e shoh unë veten, doje të njihje pjesën time të fshehtë, atë që unë nuk ua tregoj të tjerëve. Më fute në mendime për veten, çka unë nuk kam shumë dëshirë ta bëj, sepse më hapen plagë të vjetra që pluhuri i harresës tashmë i ka mbuluar.

Thonë se jam një aktore e shkëlqyer. Kushedi, ndoshta në teatër dhe në film, mbase! Por për sa i përket skenës së jetës me siguri jam e tmerrshme. Një artist i vërtetë mund të jetësojë me mijëra role, por refuzon të aktrojë në skenën e jetës. Loja i takon skenës dhe jo jetës reale. E vërteta e trishtë është se në jetën reale pothuajse të gjithë vendosin maska dhe hiqen sikur janë dikush tjetër. Sa keq aktrojnë! Në mesin e të gjithë këtyre aktorëve të këqij, një artist i vërtetë ndihet i humbur.

Ndihem kaq e lënduar. Shumë herë jam përpjekur të ruaj ekuilibrin, por gjithnjë sinqeriteti im më është kthyer kundër. Dhe e kam paguar çmimin për këtë, sepse nëse nuk fshihesh prapa një mburoje qoftë edhe të rreme, njerëzit e kanë shumë të lehtë të të lëndojnë.

Të tjerët, kur flasin për artistët, kanë dëshirë ta thjeshtëzojnë pikëvështrimin e tyre. Mjaftohen me fjalët “Artistët e shohin botën ndryshe”. Por “ndryshe” mund të jetë gjithçka, përfshirë edhe gjërat më të shëmtuara. Pakkush beson se një artist e sheh botën si diçka të mirë. Madje si diçka më të mirë sesa realiteti. Prandaj dhe zhgënjehemi. Zhgënjimi sjell dobësinë; dobësia fton frikën, frika kurorëzohet me trishtim. Kjo është lakorja e dhimbjes shpirtërore që ndien një artist. Fillon nga diçka e vogël dhe sa vjen e rritet.

Në një botë të vogël, siç është bota jonë shqiptare, kjo shumëfishohet. Nuk është se ua vë fajin shqiptarëve, sepse pak prej tyre njohin një botë tjetër, pos asaj të dhimbjes, shtypjes dhe shfrytëzimit të tjetrit. Nuk i fajësoj as atëherë kur tkurren brenda frikës së tyre, si reagim ndaj çdo gjëje që është ndryshe; as atëherë kur si grerëzat e acaruara, armatosur me përgojime dhe thashetheme, turren ta zhvlerësojnë cilindo që tregon guxim ta jetojë jetën e vet ashtu si e ndien të arsyeshme. Nuk i fajësoj, madje e ndiej vuajtjen e tyre. Ama i frigohem vorbullës që krijojnë rreth teje, thashethemnajës që të vërsulet si ortek i pafre, që do të ndalojë vetëm pasi të të ketë shkatërruar.

Mund të përgatisësh çfarëdo personazhi për vete, por asnjë nuk bën punë, sepse vetmia dhe dhimbja duhen parë në sy.

Ti më pyet pse. Thua se një aktore do të duhej ta kishte të lehtë ta realizonte rolin e vetes.

Avokati që e mbron veten do të duhej të kishte siguri. Mjeku që e shëron veten do të duhej të dinte diçka më shumë, në mënyrë që të shpëtojë veten. Aktori që e luan rolin e vetes do të duhej të shkëlqente, por pse nuk ndodh kjo?. Dhimbja e ndryshon artistin. Nga jashtë dukesh e njëjtë, por brenda është thyer diçka. Është thyer përjetësisht. Nuk duhet shumë mend për ta kuptuar se edhe aktorja më e mirë, mund të jetë e ngathët në skenën e jetës. Ashtu jam edhe unë.

Shpesh e pyes veten: Pse duhet ta fsheh dhimbjen? Pse duhet të shtirem se jam në rregull? Mos jam gjë e para grua e lirë mbi të cilën shoqëria ka hedhur baltë? Apo jetoj në iluzionin se do të jem e fundit?

Ndonjëherë më vjen të  them: “Nuk jam e lumtur”. Ndiej mërzinë në shpirt, ndiej dhimbjen e të jetuarit. Dua të flas! Të shprehem! Por ndalem, sepse më thonë: “Kështu jemi të gjithë. Mësohu!”

Çfarë ironie! Të mësohem! Me çfarë? Me robotizimin e të jetuarit?! Vetëm kaq mund të më japë kjo jetë?

E kur u jep zë mendimeve, s’vonon përgjgjja e tyre e njëzëshme: Ule hundën e s’ke për t’u lënduar e zhgënjyer”.

Nuk kam fuqi të sajoj as edhe një buzëqeshjen. Nuk kam fuqi, sepse kjo nuk është më ironi. Kjo është diçka patologjike. I vjen era vdekje. Kësaj i thonë të vdesësh për së gjalli. Nga dikush të shndërrohesh në diçka! Në diçka që e harxhon kohën, që shtyn ditën. Një Zombi!