~ Edith ~

Topthat blu

1

Njerëzit mund të thonë çfarë të duan, por energjia seksuale është energjia më e përhapur dhe më dinamike në natyrë. Nuk ka energji më të fuqishme se kjo. Dhe, sado të shtiremi se ajo thuajse nuk ekziston, kjo energji na rrethon në çdo anë. Është e përhapur kudo dhe gumëzhin brenda çdo gjëje të gjallë. Është te lulet. Mjafton që në pranverë të shtrihesh mes një livadhi dhe do ta ndiesh seksualitetin pasiv të luleve. Është në erërat që fryjnë tërë kohën, ato që bartin aromën e veçantë të dashnorëve, ato që të nxitin të ngrihesh nga një vend dhe, symbyllur, të shkosh diku ku zakonisht nuk do të shkoje. Është një forcë e jetës. Një forcë e fuqishme e jetës, aq sa përcakton pothuajse të gjitha tiparet tona themelore. Përcakton mënyrën se si e shohim veten, si i shohim të tjerët, përcakton kornizat si na shohin dhe mënyrën si të tjerët na trajtojnë.

Thonë se njeriu ndryshon në çastin kur fillon të dijë për veten, atëherë kur fillon të mbajë mend gjërat. E vërteta është se njeriu ndryshon në çastin kur e ndien fuqinë e seksualitetit brenda vetes. Vetëm pasi ta ndiejë energjinë seksuale, ai fillon ta përjetojë botën në të gjitha ngjyrat e saj. Deri atëherë gjithçka është shumë më e thjeshtë. Është vetëm bardhë e zi.

2

Isha në klasën e tetë kur ky ndryshim ndodhi brenda meje. Sapo kisha shkelur në pubertet. Mira, një shoqja ime e klasës, ishte femra e parë ndaj së cilës fillova të ndiej ngacmim seksual. Ajo ishte pak e zeshkët, një ngjyrë e këndshme kjo që përngjan me ngjyrën që shfaqet pas një rrezitjeje të kujdesshme. Buzët i kishte pak më të plota se vajzat e tjera, pak a shumë si ato për të cilat sot manekinet dhe këngëtaret japin aq shumë para që t’i formësojnë me operacione plastike. Trupi i saj kishte një harmoni të përkryer, ndërsa hapat i hidhte sikur të ishte balerinë. Nuk e kuptoja se çfarë ndryshimi nxiste ajo brenda meje, por, sa herë që isha afër saj, më ngrihej temperatura e trupit dhe diçka ndryshonte në fund të barkut.

Kështu ndodhi disa herë me radhë dhe kjo e nxiti edhe më shumë kureshtjen brenda meje. Më pëlqente ky ndryshimi që ndieja në fund të barkut, ndryshimi i temperaturës më ngazëllente, andaj dhe shfrytëzoja çdo rast të mundshëm që të isha afër Mirës dhe me shikime të vidhja çdo detaj të trupit të saj. Sa herë që e vështroja ashtu vjedhurazi, bëja kujdes që të mos më vinte re ndokush dhe më dukej sikur hapësira mes nesh ngushtohej. Nuk e di se si, por ndieja aromën e lëkurës së saj dhe kjo më trulloste. Dhe atëherë ndodhi! Përjetova ereksionin e parë të vullnetshëm. Pantallonat donin të pëlcitnin dhe të shqyheshin nga brenda.

Isha njeriu më i lumtur në botë. Më dukej vetja ndryshe. Më dukej vetja më shumë. Ereksioni i parë ishte përvoja më interesante që kisha përjetuar ndonjëherë, por shumë shpejt u kthye në diçka të frikshme.

3

Ajo që unë asokohe nuk e dija, ishte se energjia seksuale nuk është vetëm ndjesi, ajo dehja e çastit që i kishte dhënë shpirtit tim djaloshar ndjenjën e burrërisë, por është edhe një forcë që sjell ndryshime. Topthat e mi, që deri atëherë nuk e kisha idenë e njëmendtë se për çfarë shërbenin, filluan të bymeheshin nga brenda. Në fillim njëri topth e pastaj edhe tjetri. Në fillim kjo m’u duk interesante, por shumë shpejt gjithçka u shemb. Ndërsa topthat zmadhoheshin, më kapi një dhembje e panjohur më parë. Një dhembje therëse më përhapej herë nga poshtë fundit të kurrizit e deri në majë të kokës e herë nga maja e kokës e deri poshtë fundit të kurrizit.

“Oh Zot! Çfarë po ndodh kështu me mua?” mendoja dhe me kapi një ndjenjë e papërshkrueshme paniku. Në çast m’u kujtuan rrëfimet e gjyshit, i cili kishte qenë një tip fetari dhe tërë kohën ishte përpjekur të na edukonte me frymën e moralit dhe të largimit nga mëkati, në mënyrë që të shpëtonim nga dënimi hyjnor. Unë asnjëherë nuk ua kisha vënë veshin fjalëve të gjyshit, sepse të gjitha ato gjëra më dukeshin absurde dhe të pakapshme, por në ato çaste që të gjitha m’u përplasën në kokë.

Zoti po më dënonte! Zoti po më dënonte pse e kisha vjedhur me shikime Mirën dhe pse kisha lejuar të përjetoja ereksionin e parë. Kisha mëkatuar. Nuk kishte shpjegim tjetër. Kjo ishte e tëra që më binte ndërmend.

“Zot! Të lutem, Zot, largoje këtë dhembje dhe të premtoj se kurrë më nuk do ta shikoj Mirën dhe asnjë vajzë tjetër. Do të bëj gjithçka, vetëm të lutem largoje këtë dhembje.” Kështu lutesha, por ishte e kotë. Zoti nuk më përgjigjej, ndërsa dhembja vetëm sa shkonte dhe rritej. Ndërkaq as nuk mund të ecja më. I tëri isha mbuluar në djersë dhe nuk dija çfarë të bëja.

Me siguri që do të filloja të qaja nga dhembja dhe më pas e gjithë bota ta kuptonte se çfarë kishte ndodhur, sikur të mos më kishte folur një zë nga brenda, që më tha të kërkoja ndihmë nga babai. Kjo ishte gjithçka që më ra ndërmend. Në sytë e mi babai ishte gjeniu i gjithëdijshëm, ai që i kishte të gjitha përgjigjet, ai që me siguri do të më ndihmonte të shpëtoja nga kjo situatë e tmerrshme ku e kisha ngatërruar veten. Por si ta bëja këtë? Vdisja nga turpi. Si t’ia shpjegoja? Çfarë t’i thosha? T’ia tregoja të vërtetën apo të gënjeja? Sa më shumë që hamendesha, dhembja shkonte dhe bëhej më e padurueshme. Edhe sikur të doja, nuk kisha më zgjidhje tjetër. Duhej të përballesha me babanë. Kisha nevojë për ndihmë.

4

Nuk e di për sa kohë isha në këto hamendësime, por e di se në fund e përmblodha veten dhe u nisa për në shtëpi. Do t’ia rrëfeja të gjitha babait dhe me siguri që do të shpëtoja. Do të turpërohesha, por do të shpëtoja. Por ende pa dalë nga oborri i shkollës, m’u afrua Kujtimi, një shok i klasës, i cili tërë kohën hiqej sikur i dinte mirë punët e të rriturve.

“Çfarë ke? Pse je mbuluar i tëri në djersë?” më pyeti ai.

Që atëherë më kanë bezdisur njerëzit që nuk shikojnë punët e veta, por gumëzhijnë si buburrecë të kuptojnë gjithçka përreth tyre. Pyetja e Kujtimit më acaroi shumë. Të them të vërtetën, nuk ishte pyetja ajo që m’i ngriti nervat, por ishte vetë gjendja në të cilën ndodhesha që më kishte bërë ta humbja orientimin. Pyetja e Kujtimit nuk ishte kureshtje cinike për të kuptuar punët e mia, sepse ai vërtet ishte i brengosur. Por unë nuk isha me humor të mirë dhe as nuk kisha durim që ta mirëkuptoja kujdesin e shokut tim. Dhe në çast plasa. Kisha ndjenjën se, nëse bërtisja e çirresha, do të më lehtësohej edhe dhembja që ndieja.

“Po më dhembin…” bërtita me sa kisha fuqi dhe e vura dorën mbi toptha.

“Vërtet?” pyeti Kujtimi dhe buza i shkoi vesh më vesh.

“Po”, ia ktheva unë me një ton më të butë. Kishte diçka në zërin e Kujtimit që më dha një ndjenjë sigurie. Kisha përshtypjen se ai e dinte çfarë po ndodhte me mua dhe e dinte se si të shpëtoja nga kjo situatë.

“Mos e ke fërkuar me dorë?” më pyeti drejtpërdrejt.

E hetova mirë fytyrën e tij. Ai nuk po zgërdhihej. Kujtimi nuk po bënte shaka me mua.

“Kë?” e pyeta.

‘Atë veglën, pra…” më tha ai shkurt.

“Jo”, ia ktheva unë edhe më prerazi.

“Kujtohu! Diçka ke bërë, sepse topthat nuk të dhembin vetvetiu”, ma ktheu ai.

Më kapi një siklet i madh. Dhembja në një anë dhe sikleti nga pyetjet e Kujtimit në anën tjetër. Si dukej, Kujtimi e ndjeu sikletin tim dhe nuk e zgjati më shumë.

“Duhet t’i biesh me dorë dhe të lehtësohesh, përndryshe do të bëhesh edhe më keq”, më tha ai.

“Kujt t’i bie?” vazhdova unë me pyetjet e mia.

“Ti vërtet nuk e di se çfarë po ndodh me ty?” tha Kujtimi dhe kësaj here nisi të zgërdhihej. Pas pak po qeshte me të madhe. Ai kënaqej së qeshuri, ndërsa unë sa nuk pëlcisja nga inati. Më kapi një inat aq i madh sa për një çast e harrova edhe dhembjen.

5

Nuk është se unë nuk e dija se çfarë është masturbimi, por nuk e kisha provuar ndonjëherë. Me dhjetëra herë i kisha dëgjuar shokët se si tregonin për përvojat e tyre. Për ta, e gjithë kjo ishte vetëm një lojë më shumë. Ata shkonin te shkallët e stadiumit të qytetit për të masturbuar në grup. Radhiteshin në vijë horizontale, përgjatë shkallës më të lartë, dhe bënin gara se kush do ta hidhte spermën më larg.

Ajo që unë asokohe nuk e dija ishte se, si rrjedhojë e ngacmimit dhe ereksionit të fuqishëm, trazohen spermatozoidet dhe me çdo kusht synojnë të dalin jashtë. Është si një lloj revolucioni i dhunshëm brenda testikujve e që kërkon të shpërthejë. Më vonë kam mësuar se mjekësia këtë gjendje e quan si sindroma e topthave blu ose hipertensioni epididimal dhe mund të shfaqet pothuajse te çdo mashkull që ngacmohet seksualisht. I ngacmuar nga fantazitë për Mirën, po e njëjta gjë kishte ndodhur edhe tek unë.

Kujtimi atë ditë me bindi që të shkoja në tualetin e shkollës dhe të masturboja. Madje ai tërë kohën bëri roje se mos vinte ndokush e më shihte. Në njëfarë mënyre ai ndihej krenar për faktin që, siç thoshte edhe vetë, ishte dëshmitar në aktin e parë të burrërisë sime.
“Kujdes. Mos u ngut, sepse ashtu e humb lezetin”, më udhëzoi ai nga pozicioni i tij i rojës.

“Po përpiqem”, ia ktheva unë, ndonëse nuk isha i sigurt se mund t’ia dilja mbanë.

“Përqendrohu! Mendo dikë dhe shtrëngoji këmbët”, vazhdoi Kujtimi me këshillat e tij.

Përqendrim! Kujtimi kishte të drejtë. Duhej përqendrim. Njeriu nuk mund të bëjë asgjë të vullnetshme pa përqendrim. Masturbimi nuk ishte lojë, ashtu siç e shpjegonin shokët e mi, por ishte diçka që kërkonte shumë përqendrim. Si mund të përqendrohet dikush në një tualet shkolle?! Madje në një tualet të papastër shkolle?! Nuk dua të tregoj hollësi të tjera, sepse gjithçka ishte shumë e pështirë. E pështirë gjatë dhe pas lehtësimit.

Më kryesorja ishte se unë u lirova nga dhembja, por atë ditë diçka ndryshoi brenda meje. Atë ditë çdo mendim i imi, çdo ndjesi e imja, çdo gjë brenda meje materializonte imazhin e Mirës. Ngjyra e lëkurës së saj bojë kafe, këllqet e saj të bukura, buzët e plota si një fik i freskët dhe i pakëputur, pulpat e holla… që të gjitha i shihja si në një film ku imazhet shfaqen ngadalë. Isha i bindur se një forcë magjike kishte hapur një kanal përtej kohës dhe hapësirës. Një diçka që këtë përvojë e bartte në një rrafsh tjetër. Në një rrafsh ku sfidoheshin ligjet e fizikës. Në një rrafsh ku pasioni bartej me fuqinë e mendimit.

Në ato çaste, ndërsa isha përqendruar i tëri në imazhin e Mirës, aq fort sa më dukej se ajo gjendej aty para meje dhe po zhvishej para meje, isha në një gjendje të tjetërsuar. Thuajse mendimet, ndjenjat dhe epshet e mia po e preknin shpirtin e saj. Kjo ndjesi nxiti një lloj vegullie brenda meje. Ngrohtësia nga shpirti u shfaq në gjoks, pastaj u zhvendos në fund të barkut dhe gjithçka u mblodh tek topthat. Dhe pastaj erdhi shpërthimi.

Një masë e lëngët ngjyrë gri dhe e ngjitshme u shpërnda gjithandej. Deri atëherë as që e kisha imagjinuar ndonjëherë se njeriu mund të ndiente kësi lloj kënaqësie. Më erdhi të ulërija. Dhe në atë çast të magjishëm pata idenë se, edhe pse nuk mund të më shihte, megjithatë ajo po më ndiente. Isha i bindur se, në njëfarë mënyre, kisha depërtuar deri tek ajo. Isha i bindur se diçka magjike kishte ndodhur.

6

Pas asaj dite, Mira herë pas here më buzëqeshte. Por buzëqeshja e saj dëftonte diçka. Kisha përshtypjen se ajo sikur e dinte për atë që kisha bërë unë. Dhe unë asnjëherë nuk e vështrova më, ngaqë kisha frikë se, po të më vinte re, atëherë do të vërtetoja çdo dyshim të sajin. Meraku im ishte i kuptueshëm, sepse Mira vërtet e kishte ndier ndryshimin brenda vetes dhe diçka e veçantë vërtet kishte ndodhur. Shumë më vonë, kur jemi takuar rastësisht dhe jemi endur nëpër kujtime, ajo më ka treguar për një ndjesi të çuditshme që kishte pasur në ditët tona të shkollës.

“A e di se deri në klasë të tetë ti ishe i padukshëm për mua?” më tha ajo.

“I padukshëm? Gjithë ky djalë?” ia ktheva unë më humor.

“Mirë, por atëherë nuk ishe donzhuan”, ma ktheu ajo duke buzëqeshur me po të njëjtën ngrohtësi si dikur, kur ma dehte mendjen djaloshare.

“Dhe e di si është? Vajzat shumë rrallë i vërejnë bashkëmoshatarët e tyre. Ti ishe vetëm shok klase, asgjë më shumë. Por, papritur, fillova të të shoh ndryshe.”

Më pas Mira më tregoi se si, një ditë, dhe kjo ditë ishte po e njëjta ditë kur unë kisha masturbuar në tua- letin e shkollës, kishte pasur ndjesinë sikur unë thuaj- se isha diku afër saj. Si një prani e padukshme që e joshte. Kjo joshje e kishte eksituar dhe ajo kishte fillu- ar të mendonte për mua. Dhe nuk kishte pushuar së menduari se diçka ishte futur brenda mendjes së saj dhe vazhdimisht po e nxiste ta bënte këtë. Aq shumë ishte ngacmuar nga kjo përvojë, saqë e kishte kapur kureshtja të zbulonte shkakun. Por, ngase unë nuk kisha treguar asnjë interesim dhe papritmas isha bërë edhe më i largët se më parë, ajo kishte hequr dorë.

Natyrisht, unë luajta rolin e të paditurit dhe nuk ia zbulova se e dija shkakun. Nuk i tregova se atë ditë kishte ngjarë diçka e pazakontë dhe se shpirti i saj kishte ndier pasionin e zjarrtë të shpirtit tim djaloshar. Sidoqoftë, nuk e lashë rastin të më ikte. Ëndrra ime djaloshare që ta pushtoja Mirën u bë e njëmendtë po atë ditë. Për ironi, ndodhi në tualetin e restorantit ku u takuam. Por kësaj here tualeti ishte i pastër.