~ Edith ~

Dy gjysma të së njëjtës

1

Në çastin kur kisha ndier shpirtin e botës, unë kisha shkelur në botën e fshehur. Dhe, edhe sikur të doja, nuk mund të kthehesha më prapa. Mjafton t’i mbyll sytë dhe një dritë ndizet në mendjen time. E shoh veten në pafundësi fytyrash, por e ndiej se jam çdonjëra nga ato fytyra. Jam në fillim. Atëherë kur u krijua gjithçka dhe e ndiej pafundësinë se si shtrihet në çdo anë. Jam këtu. i magjepsur me iluzionin se kjo botë është gjithçka që kemi. Po ashtu jam edhe në fund. Atëherë kur pafundësia tërhiqet në vetvete. Por, kudo dhe kurdo që të jem, çdo herë ndiej edhe praninë e saj. Ajo gjithnjë është aty duke ndier gjithçka që unë ndiej dhe duke u sfiduar me po të njëjtat dyshime.

Pavarësisht se në çfarë fytyre më paraqitet, një detaj është gjithnjë i njëjtë. Janë sytë e saj, sepse sytë shprehin ndjesinë më sublime të një shpirti, shprehin thelbin, vërtetësinë që nuk mund të fshihet. Sytë e saj janë blu. Blu si qielli herët në mëngjes. Ndonjëherë duken edhe si të blertë. Blu dhe të blertë. Dy ngjyrat më domethënëse në natyrë. Dy ngjyra të jetës. Dy pole të po së njëjtës gjë. Kalimi nga bluja në të blertë është shprehje e ndjenjave të saj. Kur ndihet e mërzitur, sytë i ka blu, ndërsa kur ndien fuqinë e jetës brenda vetes, sytë e saj bëhen të blertë. Të blertë si fija e barit që e ka përballuar gjatë diellin. Simbol i forcës që refuzon të heqë dorë nga jeta.

Në sytë e saj përmblidhen e dukshmja dhe e padukshmja e kësaj bote. Ata janë si dy harta të gjalla të pafundësisë. Janë urat mitike që lidhin universin e jashtëm me atë tjetrin që shtrihet brenda nesh. Dhe më e rëndësishmja: në sytë e saj shoh anën e fshehur të çdo gjëje që unë jam. Plotësimin e çdo mendimi dhe të çdo ndjesie. Shoh kuptimin që mungon. Ndiej nyjën që zbërthen zbrazësinë që më ngulfatet në shpirt.
Andaj, pavarësisht se prapa çfarë fytyre fshihet, unë atë e njoh gjithnjë, sepse ata sy mund t’i dalloj edhe në turmën më të madhe. Janë si dy drita fisnike që ndriçojnë atëherë kur shpirti im gllabërohet nga errësira e zymtisë. Më udhëheqin drejt një fillimi të ri, sa herë që e humb besimin dhe mendoj se kam prekur fundin.

2

Ajo është Edith-i, shpirti im binjak. Por atëherë nuk e dija këtë. Unë mendoja se kisha parë vegimin e engjëllit tim mbrojtës. Në libra nuk më kishte rastisur të lexoja diçka për shpirtrat binjakë, por kisha lexuar shumë për engjëjt mbrojtës. Dhe, sipas asaj që kisha lexuar, mënyra më e shpeshtë se si engjëjt komunikojnë me ne janë ëndrrat apo vegimet. Aty na shfaqen me fytyra të ndryshme dhe me gjuhën e simboleve dhe të metaforave e na udhëheqin drejt një qëllimi ose na tërheqin vërejtjen për gjëra dhe ngjarje jo të mira.

Por, sytë e saj! Sytë e saj nuk ishin sy engjëlli.

Në ata sy unë shihja veten. Shihja dhembjen time të pafjalë. Shihja pështjellimin që ndieja çdo ditë. Rebelimin tim ndaj botës që më rrethonte. Mllefin ndaj atyre që u mjaftonte të ishin vetëm vëzhgues pasivë të ditëve të veta, të ditëve që ikin e nuk kthehen më kurrë. Inatin tim me të gjithë ata që, pa pikë turpi, të thonë: «Shprehu!» A thua se kjo i zgjidh të gjitha problemet.

Në ata sy shihja shtytjen time të bërtisja, të thyeja dhe të shkelmoja. Dëgjoja zërin tim që nuk dilte dot. Ndieja mllefin që shpërthente në heshtje dhe më bluante nga brenda.

Në sytë e saj lexoja fjalët e mia: “Nuk është se nuk di të flas. Nuk është se nuk dua të flas. Sado që të përpiqesh, disa gjëra nuk di si t’i thuash. Lodhja dhe mërzia nuk mund të shprehen me fjalë! Edhe sikur ta gjeja një mënyrë… As atëherë, askush nuk do ta kuptonte.”
Tash besoj e kupton pse shpirti im nuk mund të bëhej indiferent. Nëse vërtet doja ta njihja veten dhe të arrija harmoninë që kërkonte shpirti, duhej të ndiqja shenjat që m’i dëftonin ata sy. Duhej t’i ndiqja, madje edhe sikur të më çonin në fund të botës.