~ Edith ~

Dëbimi

1

Në fillim nuk e mora si tragjike ndarjen nga Hana. Vazhdova me lojën time prej donzhuani, me idenë idiote se mund të bëhesha dashnori më i madh i kohës. Në shtrat kam provuar gjithçka dhe e kam bërë për vete këdo që kam dashur.

Ato nuk e dinin arsyen pse tërhiqeshin drejt meje, ato nuk e dinin rravgimin tim për të zbuluar të fshehtat e botës dhe të shpirtit. As nuk e dinin se një kurtizane, një mjeshtre e madhe, më kishte mësuar artin e dashurisë. Ato nuk donin të dinin për atë që ndodhte brenda meje, ato nuk donin ta njihnin atë çka unë isha me të vërtetë. Ato donin vetëm të plotësonin dëshirat, epshet dhe fantazitë e tyre. Të përjetonin një aventurë të çmendur me dikë që ishte diskret dhe nuk fliste. Ato donin të thyenin kufijtë e përjetimit seksual dhe ta shkarkonin veten nga të gjitha pakënaqësitë.

Në sytë e tyre isha një mit, një enigmë e madhe, një mishërim i dashnorëve të mëdhenj nga kohët e shkuara. Çfarë budallallëku! Njeriu sheh vetëm atë që do të shohë. Sikur të kishin bërë përpjekjen më të vogël e të shihnin të vërtetën brenda meje, atëherë do të vinin re se, në të vërtetë, unë isha vetëm një shpirt i humbur.

Nuk dua të përmend emra, sepse, edhe sikur t’i përmend të gjitha, pakkush do ta besojë. Duke më shpotitur, dikush njëherë kishte thënë se ishin një mijë. Nuk e di, mbase një mijë është shumë, por nuk mund të them se ishin pak. E di se diku gjatë kësaj periudhe, në kulmin e hardallosjes si hamshor dhe donzhuan, takova Mirën dhe kjo është ajo historia kur ne të dy përfunduam në tualetin e restorantit.

Nuk është se nuk kam ndier asgjë për njerëzit që kanë kaluar nëpër jetën time. Kam ndier dhe herë pas here madje edhe isha shumë i lumtur, por asnjëherë nuk kam mundur ta jepja gjithë çfarë duhej të jepja. Dhe kjo më ka bërë të pamposhtur, sepse vetëm ai që është i lirë nga kthetrat e ndjenjave mund ta ushtrojë dashurinë si art. I paaftë që të dashuroja dikë tjetër, çdo lidhje e kam përjetuar vetëm si një lojë dashurie. Dhe çfarë synojmë në një lojë? Të jemi të parët, të jemi të paprekshëm dhe të paarritshëm.

Por edhe kjo ka çmimin e vet. Një çmim që paguhet pa e vënë re, një hije e zezë që, si akrep, të ngjitet në shpirt dhe kohë pas kohe të ther dhe të helmon ngadalë. Kurtizania me sy të blertë më kishte mësuar artin e dashurisë, por sa më shumë e praktikoja këtë art, e kuptoja arsyen pse, atëherë kur ishim bashkë, ajo tërë kohën rrinte e heshtur. Dhe shpesh mendoja se ajo nuk e ndiente më veten pjesë të kësaj bote.

E kështu fillova ta kuptoj dallimin mes dashurisë si art, si diçka që mësohet, si dhe dashurisë si ndjenjë, si mendim dhe frymëzim për jetën. E para përfshinte të gjitha horrllëqet e mia, ndërsa e dyta kishte të bënte me çdo çast që kisha kaluar me Hanën. Ndërsa unë doja këtë të fundit.
Ndihesha si një ujk i ngopur, që tërë natën ulërin në kërkim të një kuptimi më të mirë për veten. Si dikush që e kishte mësuar se më të ëmbla janë dhembjet e dashurisë se sa lehtësia dhe gëzimi pa to. As edhe një qejf, as edhe një shpërthim i epshit dhe i kënaqësive të tjera nuk mund të afrohej me pafundësinë e ndjenjës së plotësimit që kisha ndier me Hanën.

2

Një lajthitje po më çonte drejt një lajthitjeje tjetër. Kisha gabuar në mendimin se një përvojë e re e mbulon dashurinë e vjetër. Kjo nuk është e vërtetë, sepse punët e zemrës nuk rregullohen me logjikën e numrave dhe të aventurave. Në çdo përvojë të re, në vend që të ndihesha më i plotë dhe më i gjallë, ndodhte e kundërta. Gjithnjë e me tepër ndihesha më i zbrazët dhe atëherë, për herë të parë, përjetova një ndjenjë të poshtër, të panjohur deri atëherë. Fillova të ndihesha i pavlerë.

Sa më pak që ndieja, sepse aftësia ime për të ndier po topitej me të shpejtë, aq më shumë rritej përqendrimi im në shtrat, thuajse doja ta bindja veten se epshi është më i fuqishëm se ndjenjat. Por ishte e kotë, sepse sa më shumë që zhytesha drejt thellësive më të mëdha të epshit, në vend që të kthjelloheshin ujërat përreth meje, ato shkonin dhe bëheshin më të turbullta, më të tërbuara dhe më mizore. Sa më shumë që ndihesha i zbrazët, sa më shumë që përlyhesha në rrymat e epshit dhe të kënaqësisë pa fre, aq më shumë zbehej njerëzorja brenda meje.
Shpërthimet në kënaqësitë e epshit shpejt përmbyteshin në dëshpërimin tim, sepse nuk mund të ndieja më asgjë. Ndihesha si një shpirt i fishkur e i shpërdoruar. Ndihesha si një dru i tharë, ku kanë dhjerë të gjithë qentë e kësaj bote. Një zemër e tradhtuar nga vetja. Një mendje e braktisur nga çdo dije. Edhe durimi për të menduar, për të radhitur mendimet e mia, edhe kjo më kishte braktisur. Kjo dhunti funksiononte vetëm në një shpirt të qetë, të hapur ndaj botës, një shpirt që donte ta bënte botën më të mirë, ndërsa unë tashmë e kisha braktisur atë rrugë.

Epshet janë pjesë e jetës, por labirinti i ndërtuar nga grykësia për epsh është diçka ku mund të humbësh. Një kurth që të tërheq drejt vetes dhe që, sa herë të përpiqesh të çlirohesh, të mbërthen edhe më shumë. Kjo kishte ndodhur edhe me mua. Kënaqësia e shqisave dhe jeta në luksin e epsheve e kishin topitur mendjen time.

Dalëngadalë, ashtu sikur uji me kripë depërton në të çarat e shkëmbinjve duke i gërryer nga brenda, ashtu edhe në shpirtin tim kishte depërtuar pasiguria, neveria ndaj vetes, hidhërimi im me botën, inati im me ato që tek unë shihnin vetëm imazhin e tyre për mua dhe që nuk donin të shihnin pak më thellë në shpirtin tim. Të gjitha këto ma kishin rënduar shpirtin, më kishin lodhur dhe më kishin përgjumur.

Në çfarë ironie e kisha mbërthyer veten! Kurrë nuk isha vetëm, ndërsa tërë kohën ndihesha i vetmuar. Kisha aq shumë femra me të cilat shkoja dhe mund të shkoja, por asnjërën prej tyre nuk mund ta doja. Sado që të eksperimentoja me veten, nuk mund të gjëja më asnjë lloj kënaqësie. Ishte njëlloj si në disa vargje të një kënge rep, që e kisha dëgjuar dikur moti: “Unë jam një makinë e egër e seksit, por seksi pa dashuri është si ‘Ferrari’ me një shofer të keq”.

Sa e vërtetë ishte kjo! Çdo gjë e bukur merr jetë vetëm nëse ka diçka shpirtërore dhe të përkushtuar. Kisha mbërritur në atë pikën kur e kupton se kënaqësia e vërtetë nuk ndihet gjatë shpërthimeve të epshit, por vetëm atëherë kur njeriu ndihet i qetë dhe në paqe me veten.

3

E kisha humbur qetësinë. Kisha humbur shpirtmadhësinë për të kuptuar të tjerët. Kisha humbur besimin se prapa çdo gjëje, të mirë apo të keqe, fshihet një arsye. E kisha braktisur synimin tim të bëhesha pjesë e botës. Isha bërë shpirtngushtë. Isha bërë i huaj me veten dhe kur e tradhton veten, papritmas e ke shumë të vështirë të bësh gjërat që i ke bërë tërë jetën.

Ti mund të dukesh i njëjtë, por nuk je më i tillë, sepse tani je i huaj për veten tënde. Dhe është e natyrshme që, si një i huaj për veten, nuk di si t’i bësh ato gjërat që rrjedhin natyrshëm nga vetja jote. Ashtu edhe unë nuk kisha më durim as për të menduar, nuk mund të gjeja asnjë lloj mjeti për të vënë rregull në mendimet e mia. Isha shndërruar në një hiç. Në një hamshor që di gjithçka, përveçse të mendojë.

Fytyra ime ishte bërë një nga ato që qeshin rrallë dhe po merrte të gjitha tiparet që zakonisht vihen re tek ato të njerëzve të trishtuar: pakënaqësia, dëshpërimi, zhgënjimi, mungesa e guximit, përtacia që të lodh dhe, më e rëndësishmja – ndihet mungesa e dashurisë. Kudo në fytyrën time, në çdo hap që hidhl a, në çdo gjë që bëja, ndihej mungesa e Hanës.

4

Një natë, duke dashur të ikja nga imazhi i Hanës, duke dashur të gjeja strehë nga trishtimi i zbrazësisë brenda meje, përsëri u kapërtheva në një garë epshi me një zonjë me të cilin shiheshim kohë pas kohe. Ajo ishte e martuar, kishte një burrë pasanik, por që i kushtohej pak, ndërsa ajo donte shumë vëmendje.

Ajo ishte një femër e zjarrtë dhe e pangopur. Një femër që vazhdimisht kërkonte më shumë dhe donte ta provonte veten në të gjitha ato që kishte parë nëpër filma dhe kishte lexuar nëpër libra. Ajo ishte amazonë, ndërsa unë isha i tërbuar. Ajo nuk jepej, nuk donte të dorëzohej, ndërsa unë nuk ndieja asgjë dhe kjo më bënte të çmendesha fare. Aty nuk kishte dashuri. Aty kishte epsh të egër dhe gjithçka ishte si një duel gladiatorësh.

Ajo ishte mbërthyer në përjetimin e orgazmave dhe ulërinte si ujkonjë e tërbuar, gjithë afsh, por unë nuk isha aty me mendje dhe as me shpirt. Nuk e shihja atë, sepse me mendjen time, çdo gjë që shihja dhe çdo gjë që dëshiroja ishte diku tjetër. Dhe aty për aty, pa asnjë paralajmërim, e ndala veten. Nuk doja më të vazhdoja. Nuk doja më ta shihja. Nuk doja që ajo të ishte afër meje, qoftë edhe për një sekondë të vetme.

Nuk më interesonte reagimi i saj, nuk doja të dija për të sharat dhe fjalët e rënda që më thoshte. Mbase të gjitha i meritoja. E rëndësishme ishte se nuk mund të vazhdoja më ashtu.

Kujtimi për Hanën po më ndiqte si fantazmë, ndërsa e dija se nuk mund të fajësoja askënd tjetër përveç vetes. E ndjeva se kisha prekur fundin.

A kishte mbetur ende ndonjë pisllëk apo ndyrësi me të cilin nuk e kisha fëlliqur veten? A kishte mbetur ndonjë poshtërim tjetër me të cilin nuk e kisha fyer kujtimin tim për Hanën? A kishte mbetur ndonjë marrëzi tjetër që nuk e kishte varfëruar shpirtin tim? A kishte ndonjë mëkat tjetër me të cilin nuk e kisha sfiduar veten dhe Zotin?

Aty në errësirën e dhomës sime, nuk mundja as të nxjerrja lot. Gjithçka brenda meje po qante, por unë nuk dija më as të nxjerrja lot. Ndihesha i padenjë edhe për të nxjerrë lot. Më ishte neveritur vetja dhe çdo gjë që po bëja. Më ishte neveritur bota, edhe pse e dija se bota nuk më kishte faj. Ishte po e njëjta botë që dikur më kishte ftuar në gjirin e vet dhe më kishte bërë një me shpirtin e madh që na lidh të gjithëve.

E pyesja veten: “Si ishte e mundur që shpirti im po duron dhe po rri ende në trupin tim? Si ishte e mundur që brenda një njeriu të vetëm të shtrihet një zbrazëti kaq e madhe? Pse duhet të vazhdoj të jetoj, përderisa kam humbur të vetmen krijesë pranë së cilës ndihesha vetvetja, pranë së cilës gjithçka rridhte aq natyrshëm, pranë së cilës isha ai që duhej të isha?”

Dhe sa më shumë që e vrisja mendjen, aq më shumë më mungonte Hana. Më mungonte buzëqeshja e saj në çastin kur i afrohesha. Më mungonte përqafimi i saj në çastin kur përjetonte orgazëm. Më mungonte shtrëngimi i saj atëherë kur trembej. Më mungonte shikimi i saj plot dashuri sa herë që më takonte. Më mungonte durimi i saj për të më dëgjuar. Më mungonte dëshira e saj që të bëhej pjesë e jetës sime. Më mungonte ndjenja e sigurisë që ajo më krijonte – i qetë dhe i lirë nga brengat e xhelozisë. I lirë nga frika se ajo do të më lëndonte. Por edhe nga shumë gjëra të tjera që nuk do të mund t’i përjetoja kurrë më me dikë tjetër.

Sa të çuditshëm jemi ne njerëzit! Ndërkaq kemi dëgjuar shpesh të thuhet se njeriu e kupton vlerën e një gjëje apo të dikujt tjetër vetëm pasi e humb. Po çfarë bëjmë ne? Nuk arrijmë të nxjerrim asnjë mësim nga kjo. Kështu kisha bërë edhe unë. Kisha jetuar me bindjen e rreme se do të isha përjashtim dhe se me mua do të ndodhte ndryshe. Mbase kështu mendojnë të gjithë. Mbase edhe ky është një nga ato mësimet që nuk mund të mësohet, por duhet të përjetohet.

5

“Rruga jonë është rrethore. Kudo që të nisemi, gjithnjë kthehemi në fillim. Kjo është e vetmja mënyrë për të hedhur hapin tjetër përpara.” Këto fjalë m’i kishte thënë Sh-ja dikur dhe ndërkaq i dëgjoja tërë kohën brenda mendjes sime.

Vërtet isha kthyer në fillim, në hapat e mi të parë, atëherë kur, duke kërkuar ta kuptoja botën që më rrethonte, ndihesha i trembur dhe i hutuar. Suksesi i aventurës sime prej donzhuani nuk më kishte sjell kënaqësinë që besoja se do ta gjeja në delirin e epshit. E vetmja gjë që kisha arritur ishte se unë vetë isha bërë shkaktari i thyerjes që ndieja në shpirt. Isha bërë burimi i neverisë për veten.

‘Ah! Pse nuk më ke paralajmëruar?” klitha. Me gjuhën e mendimeve, ashtu si atëherë kur komunikonim në plazhin e Durrësit, e pyeta Sh-në, me shpresën se nuk isha i braktisur nga gjithçka dhe se ai do të më dëgjonte. Dhe atëherë m’u formësua një mendim vetvetiu. Një përgjigje që tashmë e dija. Dhe pas kësaj m’u kujtua çasti kur Sh-ja më kishte thënë: “Çfarëdo që të të mësoj, nuk do të mësosh asgjë që tashmë nuk e di.”

Përgjigjja ishte brenda meje. E dija dhe e ndieja me tërë qenien time: kisha rënë nga Parajsa!

Të gjitha dituritë që kisha mbledhur dhe të gjitha dhuntitë që më ishin dhuruar, as edhe një nuk ishte e mjaftueshme përballë arrogancës sime. Arroganca më kishte verbuar dhe nuk e kisha vlerësuar ndjenjën e qetësisë dhe të paqes që përjetoja me Hanën.

Çfarë është Parajsa? Parajsa nuk është një vend i dafrungave dhe i qejfeve pafund, por është një gjendje paqeje dhe harmonie me veten dhe të tjerët. Gjithçka rreth Hanës kishte qenë Parajsa ime në këtë botë dhe vlerën e saj po e ndieja vetëm tani pasi e kisha humbur.