~ Edith ~

Anima Mundi

1

Adoleshenca ime ishte tejet e trazuar. Jo se grindesha me të tjerë, se dëshiroja të sillesha si i rritur apo isha ndezur nga fantazi seksuale. Jo! Përvoja me Mirën e kishte ndryshuar tërësisht konceptin tim mbi jetën.

Nëse më parë isha i tërhequr, tani isha bërë edhe më shumë. Doja të isha pjesë e botës, por nuk mundja dhe as nuk dija se si ta bëja këtë. Në një mënyrë e ndieja se nuk kisha nevojë për askënd. E kaloja kohën në mes të të tjerëve. Po, këtë bëja. Nuk kishte rëndësi a isha në shkollë apo në shtëpi, për mua gjithçka ishte njëlloj. Vetëm shtyja kohën.

Kohë pas kohë gjeja kënaqësi dhe argëtim, por me zemër dhe shpirt nuk isha aty. Burimi i qenies sime sikur buthtonte diku tjetër dhe më pas rridhte padukshëm dhe larg nga unë. Dhe kjo më bënte të ndieja një etje të madhe për diçka të panjohur, diçka që i përmblidhte të gjitha: ndjenjën e mospërkatësisë, ndjenjën e të huajit në mesin e atyre që i kisha njohur tërë jetën, nxitjen që të arratisesha dhe shumë të tjera. Ishin këto gjëra që nuk mund t’i bisedoja me bashkëmoshatarët e mi. Jo se nuk e kisha provuar, por çdo përpjekje e imja përfundonte njëlloj. Ata mendonin se diçka nuk shkonte mirë tek unë!

Kështu, ndërsa shokët e mi jepeshin pas lojërave, pas vajzave dhe gjërave kësi lloji, unë pjesën më të madhe të kohës e kaloja mes librave. Lexoja gjithçka. Më dukej se vetëm dituria mund ta shuante etjen që ndieja. Më duhej diçka. Patjetër më duhej diçka që ta kuptoja veten.

2

Nëse diçka kisha mbajtur mend nga ngjarja në tualetin e pistë, kjo ishte mënyra se si të përqendrohesha e si të vija rregull në mendimet e mia. Sa herë që kisha telashe në shkollë apo doja të arrija diçka që në vështrimin e parë ishte përtej mundësive të mia, përqendrohesha në një imazh të vetëm. Dhe nuk mund të them se dëshirat nuk më realizoheshin, sepse kishte diçka që u jepte jetë dëshirave të mia.

Nuk doja ta lodhja shumë kokën për këtë. Doja të besoja se e tëra ishte vetëm fat i mirë. Por, kohë pas kohe, bëja pyetjen: “Si është e mundur që dikush të ketë kaq shumë fat?” E bëja pyetjen, por nuk doja ta dija përgjigjen. Kisha frikë se diçka do të shkonte ters dhe magjia do të prishej.

Vitet kalonin dhe me kohë u bëra i vetëdijshëm për botën e fshehur përreth nesh. Ndieja praninë e forcave të padukshme që na rrethojnë në çdo anë. Por nuk dija si t’ia kapja fillin. Andaj kisha përplasje të mëdha brenda shpirtit tim. Një uragan ndjesish të përziera, që vetëm sa shkonte dhe bëhej më i fuqishëm.

E ndieja gjallërinë e qetësisë së natës!

Sado qetësi që të jetë, gjithnjë është një shushurimë në qetësinë e natës. Një shushurimë që e dëgjon vetëm atëherë kur zhytesh në thellësinë e qetësisë. Kjo është gjurma e pafundësisë që na lidh të gjithëve. Jehonë e botëve paralele që frymojnë përbri botës sonë. Shenja në rrugë për të na tërhequr vëmendjen se asnjëherë nuk jemi vetëm.

E ndieja energjinë negative tek të tjerët!

Sa shumë energji negative projektojnë njerëzit tërë kohën! Ajri që thithim është i ndotur me doza të larta xhelozie, smire dhe inati për të tjerët. Mbi këtë ndotje pastaj merr hov një furtunë mendimesh të këqija, që njerëzit kanë për veten.

Mbi të gjitha, nuk isha i qetë brenda vetes!

Thuajse diçka nga brenda po më ftonte të nisesha diku, por nuk e dija as për ku dhe as për çfarë. Dhe kjo gjendje më lodhte. Më lodhte shumë. Ishte si ajo ndjenja e pashpresë kur shkon në stacion të autobusëve dhe nuk e di se në cilin duhet të hipësh. Dhe kur nuk e di se ku duhet të shkosh, i dëshpëruar, mbetesh i shtangur në vend. Por asgjë nuk arrihet duke e detyruar veten. Çdo gjë ndodh atëherë kur duhet të ndodhë. As më herët dhe as më vonë.

3

Ishte fillimi i majit, ndërsa unë isha maturant. Po bëheshin përgatitjet e fundit për të shënuar festën e Shën Gjergjit dhe i gjithë qyteti gumëzhinte. Një festë pagane, trashëgim nga të parët tanë, që vazhdon të shënohet, pavarësisht nga protestat e hoxhallarëve dhe priftërinjve. Sipas besimeve të vjetra, kjo ditë shënon kohën kur qielli hapet dhe rifreskohet energjia jetësore në botë. Është interesante, por fillimi i majit vërtet e ka këtë ndjesi. Jo vetëm natyra, por edhe mendja e njeriut është më e hapur si ndaj vetes, ashtu edhe ndaj të tjerëve. Është një periudhë shumë e përshtatshme për meditim. Një rast ideal për të sfiduar veten mendërisht dhe për të hapur horizonte të reja njohjeje.
Isha duke ecur rrugëve me kalldrëm të qytetit tim. Ecja mes një turme të zhurmshme, por për mua të gjithë ishin vetëm hije. Nuk kisha kohë të merresha me gjithë ata njerëz, sepse isha shumë i zënë me mendimet e mia. Ndieja një nevojë të brendshme për qetësi, por, si për inat, e gjithë bota ishte mbledhur në rrugë. Nxënës që sapo kishin dalë nga shkolla. Bashkëqytetarë të mi që shëtisnin me lule shëngjergji në dorë. Tregtarë dhe blerës që pothuajse vraponin drejt njëri-tjetrit. Turistë që sapo kishin zbritur nga autobusi. Të gjithë përnjëherë. Dhe të gjithë përreth meje. Ose së paku mua ashtu më dukej.

U ndala. Nuk mund të vazhdoja më tutje. Por, çuditërisht, as nuk e ndjeva të arsyeshme të nevrikosesha. Thjesht iu dorëzova çastit. Dhe kështu, duke medituar mbi veten dhe botën, papritmas u ndjeva në gjendjen e mungesës së mendimeve.

Zakonisht, si në zgjoin e bletëve të acaruara, brenda meje vlonte një kor kaotik zërash. Por ndërkaq mendimet e mia të zhurmshme kishin heshtur. Në vend të kakofonisë së mendimeve të ngatërruara, e ndjeva veten pjesëtar të një simfonie masive, ku gjithkush dhe çdo tingull ishte pjesë e një harmonie të përkryer. Një energji e pastër që na lidh të gjithëve.

Isha bërë një me shpirtin e botës! Një dimension i ri, ku ekziston vetëm ndjesia JAM. Aty nuk ka të ardhme. Nuk ka të shkuar. E tëra është vetëm TANI. Të kaluarën, që mendojmë se është tretur, dhe të ardhmen që prisja të shfaqej, i shihja se si përplaseshin me njëra-tjetrën. Që të gjitha shpërthenin brenda meje. Dhe më e rëndësishmja: për herë të parë u bëra tejet i vetëdijshëm për atë që më rrethonte.

Zallahia e qytetit që deri pak më parë ma zinte frymën, tanimë shprehte një lidhje të pakëputur. Ishte ky qarku i jetës. Njerëzit përreth, që deri atëherë i shihja vetëm si hije dhe pengesa në rrugëtimin tim, ishin bërë personazhe dinamike. Gjithkush prej tyre kishte një rrëfim. Dhe çdo rrëfim ishte tepër kompleks brenda thjeshtësisë së vet. Një fytyrë tregonte “dhembje”, tjetra tregonte “dhembje me vuajtje”, një tjetër “dhembje që kalojnë” apo “do ta përballoj edhe këtë dhembje”… Edhe fytyrat që në dukje të parë tregonin gëzim apo lumturi, edhe ato vinin nga një dhembje dhe shkonin drejt një dhembjeje tjetër.

Aty e pashë sa shumë kisha gabuar kur i kisha trajtuar si hije apo kur mendoja se gjithë ata njerëz po më ngatërroheshin nëpër këmbë. Unë isha si ata. Dhe ata ishin si unë. Mund të dukeshim të ndryshëm, por në thelb ishim të njëjtë. Të lodhur nga zhgënjimet dhe nga pasiguria e përditshmërisë, të gjithë kishim etje po për të njëjtën gjë. Për një kuptim më shumë. Për diçka që do të na bindte se nuk ishim të tepërt në këtë botë.

Kjo gjendje zgjati shumë pak, por ishte e mjaftueshme që ta ndieja ndryshimin brenda meje. Kurrë nuk do të mund ta kuptoja as botën dhe as veten, nëse këto dyja do t’i trajtoja si dy dukuri të ndara. Asnjëherë nuk do të mund ta ndieja shpirtin tim pa e ndier edhe shpirtin e botës. Asnjëherë nuk do të mund ta ndieja shpirtin e botës pa ndier edhe shpirtin tim, sepse këto dyja ishin një, dukje të pandashme të po së njëjtës gjë.