~ Ditar dashurie i një shkrimtari ~

Nata X plus 34

Lamtumirë!

Fjala më e rëndë për ta shqiptuar.

A ka më kuptim jeta tani, kur nuk di të jetosh vetëm?

Fundi vjen, 

por ti as atëherë nuk mund ta thuash. 

 

Personazhi im kishte kohë që e ndiente se kjo ditë do të vinte.

Fundi i gjithë asaj që kishte vlerë për të ishte afër.

Ishte përpjekur ta përgatiste veten.

Kot.

Sado që të përgatitet, njeriu kurrë nuk do të arrijë të jetë gati aq sa duhet.

Fjalët e saj iu dukën si thika në zemër.

Më e rënda ishte kur ajo tha se ndarjen e kishte vendosur pas një nate të gjatë pa gjumë.

Heshti.

Si të përgjigjej?

Çfarë të thoshte?

Ajo çka arriti të nxirrte nga goja ishte një shpërthim i zhveshur i asaj që e mendonte atë çast.

“Me mijëra herë jam lënduar. Me qindra herë jam matur të të them lamtumirë. Por nuk kam mundur as edhe një herë. Më thuaj që ke gjetur dikë më të mirë. Më thuaj se nuk më dashuron më, por mos më thuaj ‘mendova dhe, pas një nate pa gjumë, vendosa të them lamtumirë'”, thashë dhe mezi i mbajta lotët.

Nuk dua të them se ky personazh është ndërtuar mbi një përjetim timin. Fundja, nuk është edhe sekret të thuhet se shkrimtari gjithnjë niset nga vetja dhe, në rrugë e sipër, takohet me gjithë njerëzit. Ajo çka është me rëndësi sonte, është ndjenja e hidhur që njeriu përjeton atëherë kur ndahet nga dashuria e vet. Në këto gjendje, heshtja shndërrohet në armë. Një armë që të plagos thellë në shpirt.

Mos ma shpërble dashurinë me heshtje.

Mos ma fyej atë.

Mos vallëzo përreth mërzisë së zemrës që të dashuron.

Mos kërko të të bie në gjunjë.

Mos!

Mos, sepse një zemër e dashuruar i bën të gjitha.

I bën të gjitha, por brenda diçka thyhet.

Thyhet përgjithmonë.

Fundoset brenda vetes.

Prangoset në dëshpërimin e pafund.

Mos ma shpërble dashurinë me heshtje!

Gjithçka…

Por vetëm heshtje jo.