~ Ditar dashurie i një shkrimtari ~

Nata X plus 2

Secili prej nesh vjen në këtë botë për të përmbushur një qëllim në jetë, por jo të gjithë e gjejmë atë! Edhe nëse ndodh ta gjejmë, përsëri jo të gjithë e jetojmë atë. Kjo edhe është sfida më e madhe që përjeton çdo qenie njerëzore. Një sfidë e heshtur, një udhëkryq që rëndom prodhon dhimbje dhe dëshpërim, sepse për të bërë hapa të mëdhenj njeriu duhet të ketë guxim. Guximin për të ndryshuar.

Ne frikohemi nga e panjohura. Nga ajo që na pret nëse vendosim të bëjmë një hap ndryshe. Jetojmë brenda skemave që i kemi krijuar dhe i njohim mirë. Nuk na pengon fakti që gjithçka është e njëjtë, përkundrazi na ofron siguri. Tani, nëse njeriu e zbulon qëllimin e vet, kjo zakonisht na drejton drejt një të panjohure që jo domosdo është një e ardhme e sigurt. Kjo sepse nxitjet e shpirtit i takojnë botës së ideve, botës së ëndrrave mistike, ku kënaqësia shpirtërore mbizotëron mbi të mirat materiale. Në anë tjetër, ne jemi të prirë të luftojmë për një jetë që synon rehatinë materiale, ndërsa çdo shmangie nga ky orientim, na frikon. Për këtë shkak, jo të gjithë ëndërrimtarët vendosin ta ndjekin ëndrrën e tyre. Shumica vendosin të vetëkënaqen me rehatinë që ua ofron formalizmi në jetë dhe qëllimisht e injorojnë thelbin.

Mos ki asnjë dyshim. Këta janë tradhtarë të vetes. Mund të arrijnë shumëçka në jetë, por sa herë që mbyllen brenda katër mureve, ata e ndiejnë peshën e ëndrrave të thyera. Megjithatë, mjaft fola për të tjerë. Sonte dua të tregoj se si e zbulova shkrimtarin brenda vetes.

Në një ditë me shi, ende pa i mbushur 16 vjet, kam shkruar tregimin e parë në jetën time. Ishte e rastësishme dhe gjithçka përkoi me një lojë të magjishme të fatit. Unë isha në vitin e dytë në gjimnaz dhe asokohe dashuroja marrëzisht në vajzën më të bukur të vitit të parë. Ishte aq e bukur sa të gjithë magjepseshin kur ajo, gjithnjë e rrethuar me shoqe, kalonte rrugës.

Mua më pëlqejnë zeshkanet, por ajo është biondja e vetme natyrale që më ka pëlqyer ndonjëherë. Kur e mendoj më mirë, jam shumë i sigurt se nuk isha dashuruar thjesht për faktin se ajo ishte bionde e bukur. Femra mund të jetë e bukur, por nëse nuk është zonjë, atëherë nuk më zgjon interes. Kështu është tani, kështu ishte atëherë, kështu do të jetë gjithnjë.

Unë isha dashuruar me magjinë që ajo përshfaqte. Ajo kishte madhështi. Kishte elegancë. Buzëqeshja e saj ishte fine. Ishte hijerëndë. Edhe pse vetëm 15-vjeçare, dukej si aristokrate. Jam shumë i bindur se, që atëherë, artisti brenda meje ishte magjepsur pas këtyre cilësive. Jam shumë i sigurt për këtë, sepse edhe në të gjitha dashuritë e tjera të jetës sime, gjithnjë kam dashuruar zonjën brenda vajzës dhe jo femrën.

Edhe pse kanë kaluar aq shume vite, imazhin e saj, ndërsa ajo me shumë finesë hidhte hapat në kalldrëmin e qytetit tim, ende e kam të freskët në mendje. Në këtë histori gjithçka ishte e bukur, përveç faktit se ajo as që e vinte re se unë ekzistoja e jo më të dinte për ndjenjat e mia djaloshare. Për të unë isha hije, një figurë joekzistente, vetëm një më shumë prej atyre që ajo i verbonte me shikimin e saj. Aq i fuqishëm, aq verbues ishte shikimi i saj saqë, sa herë ndodhte që ajo rastësisht e hidhte shikimin drejt meje, asnjëherë nuk kisha pasur guxim t’ia ngulja sytë. Gjithnjë isha unë ai që e ulja kokën. Ndërsa zemra më rrihte qindra herë në minutë, në çast ndieja të më këputeshin gjunjët dhe mezi mbahesha që të mos më lëshonin këmbët. Megjithatë, përkundër kësaj dobësie, vetëm ideja se ajo kishte mundur të më shikonte, më mbushte me jetë. Më nxiste që përsëri ta vija veten në provë përballë shikimeve të saj. Por sërish isha unë ai që e ulte shikimin.

Unë gjithnjë kam qenë dhe do të jem luftëtar. Fjala ‘dorëzim’ nuk ka ekzistuar dhe as nuk do të ekzistojë ndonjëherë në fjalorin tim. Nuk pranova të dorëzohesha as para kësaj bukurie verbuese. Sapo kisha lexuar Konti i Monte Kristos të Dumas dhe i tëri isha i mbushur në fantazi. Rrëfimi i Edmond Dantesit ma kishte mbushur mendjen se përderisa njeriu nuk dorëzohet, atëherë mund ta arrijë edhe të pamundurën. Por çka të bëja? Unë nuk kisha ndonjë hartë që do të më çonte drejt ndonjë thesari përrallor e as nuk mund të sendërgjohesha në kont. E vetmja gjë që mund të bëja për të zgjuar interesin e saj e që t’i lija ndonjë përshtypje ishte që të shkruaja një tregim. Mendoja se, po të arrija ta bëja këtë dhe nëse ajo e pëlqente tregimin, atëherë gjithçka do të mund të zhvillohej si në librat që kisha lexuar.

E kështu fillova ta shkruaj tregimin. Natyrisht, ishte një rrëfim dashurie. Dhe, sigurisht, patjetër që heroi kryesor isha unë, ndërsa ajo ishte heroina. Ndonëse u përpoqa që në stil të imitoja Alexandre Dymas, e vërteta doli se isha më shumë i ndikuar nga Gremina e dashurisë e Mustafa Greblleshit dhe tregimi pati një përfundim tragjik. Heroi im nuk mund ta përballonte jetën pa dashurinë e tij.

Nga ai tregim do të veçoj këtë paragraf ku, në një dialog të imagjinuar, heroi im – pra, unë vetë – ia shpreh dashurinë asaj.

-Sa më do? – e pyeti ajo.

-Vërtet dëshiron ta dish? – ia ktheu ai.

-Patjetër që dua! – tha ajo dhe një buzëqeshje e bukur përkëdheli fjalët.

Ai humbi i tëri në bukurinë e buzëqeshjes së saj.

U magjeps! Kushedi për të satën herë e ndjeu me tërë qenien.

Mund të takonte edhe një milion vajza tjera, por asnjëra nuk mund të krahasohej me të.

U përhumb në mendime. Dashuria e tij ishte një det i madh që përpinte çdo mendim.

-Ma thuaj, – këmbënguli përsëri ajo dhe e ktheu në realitet.

-Mbylli sytë, – i tha ai dhe pastaj e përqafoi derisa ajo i mbylli sytë në kraharorin e tij. – Përpiqu të përfytyrosh gjithë universin, – vijoi ai dhe pastaj e puthi lehtë në faqe.

Vajza deshi të thoshte diçka, por ai ia vuri gishtin tregues mbi buzë.

-Tani të gjithën shumëzoje me pafundësi, – i foli lehtë në vesh, – dhe përsëri do të arrish të përfytyrosh vetëm një pjesë të asaj që ndiej për ty. Ti je universi im, i shumëzuar me pafundësi… dhe shumë më tepër se kaq…-

Ishte tregim i mirë, por dashuria e ëndrrave të mia djaloshare as që pati rast ndonjëherë ta lexonte. Në ditën kur e bëra zemrën gur dhe vendosa t’ia jepja që ta lexonte, pashë që ajo po puthej me një tjetër. Ishte ulur në prehrin e tij, ndërsa ai e kishte përfshirë të tërën. Duart e tij ishin kudo në trupin e saj. Pata përshtypjen se ai kishte njëzet duar dhe jo dy. Përndryshe nuk ishte e mundur që duart e tij të ishin herë të gjinjtë, herë te vithet, herë në qafë, herë në flokë…

U errësua qielli. M’u duk se erdhi fundi i botës. U ndjeva i tradhtuar. Sepse isha dhënë i tëri pas saj! Por, ç’po ndodhte? Ajo tani ishte në përqafimin e tjetrit dhe po shkëmbenin puthje që unë i kisha parë vetëm nëpër filma. Ai ishte disa vjet më i madh se ne dhe shihej që e zotëronte mirë artin e puthjes me gjuhë. Apo ndoshta vetëm mua më dukej ashtu, sepse në mendje m’u krijua imazhi sikur e shihja gjuhën e tij se si, për inatin tim, po vallëzonte në gojën e saj. O Zot, sa i shpifur m’u duk. Si një lloj përbindëshi. M’u bë sikur po e shihja të tërin me jargë, teksa po ushqehej në shpirtin e njomë dhe të pastër të dashurisë sime djaloshare.

E vërteta ishte se ajo dashuronte atë dhe jo mua. Unë thjesht nuk doja ta pranoja këtë fakt dhe prandaj po krijoja imazhe të rreme në mendjen time.

Pjesa e tjetër e rrëfimit nuk ka më asnjë farë rëndësie. Nuk do të tregoj se çfarë ndodhi më pas, sepse disa gjëra nuk duhet treguar kurrë. E si mund të tregoj se atë ditë kam qarë si kurrë më parë? U ndjeva sikur e gjithë bota u trand me rropamë dhe u shemb mbi kokën time. Doja të arratisesha dhe të zhdukesha përgjithmonë nga ai qytet.

Isha tejet i dëshpëruar, por në atë dëshpërim kuptova diçka të re. Kuptova se vërtet mund ta kisha humbur përgjithmonë një dashuri, por në të njëjtën kohë kisha fituar një muzë. Dashuria ime e ditëve të para të gjimnazit u bë edhe muza e parë në jetën time dhe, falë atij frymëzimi, zbulova pasionin për të shkruar. Dhe ky pasion nuk u shua më kurrë.